حضورت را در ایام زیبای بهاری در این وبکده، خیر مقدم گفته، سال نو خورشیدی را برایت از صمیم قلب مبارکباد میگویم،

هر روزت نوروز و نوروزت پیروز باد!

بهـــــار

باز از نو در چــــــــــمن مرغ بهاری می رسد          از درون بـــــاغ آواز قــــــــــناری می رسد

بار دیگــــــــــر زنده می گردد زمینِ مرده دل          با لباس ســبز و رنگـــین و اناری می رسد

یکطرف یاس وشقایق یکطـرف دردشت وکوه          لاله و نســرین و سنبل یادگاری می رسد

همــــوطن! این فصل زیبای طبیــعت را ببین          معنی اش: آغاز نو، اقـدام کاری می رسد

کینه از دل دور کن لبخـــــــــــند انسانی بزن          موسم عیش ونشاط و سازگاری می رسد

بهر آبادی میهـــــــــــن کار کن، زحمت بکش          این وطن با دست تو بر کامگاری می رسد

جانِ سائس، کودکِ آینده ساز این وطن!

فصل تعلیـــم آمد و آموزگاری می رسد

۲۷- ۱۲- ۱۳۸۸ / ۱۸- ۳- ۲۰۱۰

شهر مالمو؛ سوئد

بهار

آمد بهار و خنده کنان باغ و راغ شد

پارینه سان بیامد و بلبل به شاخ شد

اندر میان گل به دل لاله داغ شد

وانگه شگفت،

و خنده کنان سینه چاک کرد

دلهای دوستان ز غم و کینه پاک کرد

آری!

تبسمی بنمود و دمی شگفت

بر ساقیِ که میکده را گاه می ستود

با خنده یی بگفت:

جامی بیار

از باده ی بهار  و می صاف ارغوان

پر کن پیاله را

و همه مست خویش ساز

وانگه بگو به باد بهاران

خوش وَز که!!!

رفته است غم و درد با خزان

آمد بهار و خرم و سرسبز شد جهان

۲۹ - ۱۲- ۱۳۷۸ / ۱۹- ۳ - ۲۰۰۹

شهر مالمو، سویدن 

اشک لاله

امشب به یاد گمـــشده لیـلا، گریستم          بر نعـش یک مســـــــافر تنها گریستم

بر داغ دل، و چاک یخن هــــای مادران          بر اشکِ چشـــمِ کودکِ شیدا گریستم

از داغ تیره ای که به دل داشتم؛ بلی!          یک شبنم اشکِ لاله ی صحرا گریستم

چشـــمم غبار کرد چو نیسان سوگوار          رگبار آفــــــــــــــــریدم و دریا گریستم

سالنگ! ز دست فاجعه ی دلخراش تو          با کــــــــوله بار غصه و غمها گریستم

من ناله میزدم که شنیدم خدای گفت:          مـــن نیز در مصـــــــیبتِ آنها گریستم

"سائس" هنوز تعــزیه داری کند و من

شاید برای سانحـــــــه، فردا گریستم

۹- ۱۲- ۱۳۸۸ / ۲۸ - ۲- ۲۰۱۰

شهر مالمو؛ سوئد

ترک می چون کنم ای ترک به هنگام سرور؟                    خاصـــــه امروز که باشد همه را باده ضرور

"مفتی" از خوردن "می" گر بکند منع، بگوی:                    الضَــــــرُوراتُ لَناَلیَومَ تَبیــــــــــحَ المَحضُور

چه کنم گــــــــــر نکنم همرهی "پیر مغان"؟                    زان "گناهی" کــه در او هست "ثوابی" منظور

ادامه ی قصیده ی زیبا را از اینجا بخوانید!

جمال صادق

 چـــون از اُفــق بر آید، انوار صبح صادق                         بر پای ســـبزه بنشین با همـــدم موافق

شد موسم بهـــاران ، پر لاله کوهساران                         بستان پر از ریاحــین، صحرا پر از شقایق

بلبل که در غـــــم گل، میکرد بی قراری                         شکر خدا که معشوق آمد به کام عاشق

از اینجا بیشتر بخوانید!

نمی دانم دلیل اش چیست، فقط خواستم این غزل را از گذشته ها برای شما عزیزان، پیشکش کنم.

هرچند با زبان کهنه و تصاویر و ترکیب های قدیمی سروده شده است، اما بسیار دوستش دارم.

برگ پاییز

قطره ی خونم؛ که در چنــگ شراب افتاده ام            جــــــــامِ میگونم؛ که از مستی ناب افتاده ام

می زنم هر جا قدم اندر هوای کــــوی دوست            خشک لب مانند امواج ســــــــــراب افتاده ام

ادامه دارد...

 که اکثراً در مقطع غزلیات آن صاحبدل آمده اند.

راست بازان را زحکمِ کج سرشتان، چاره نیست        با کمان "بیــــــــــدل" اِطاعت  لازم آمد، تیر را

از اینجا بیشتر بخوانید ...  

پیوسته در محـــــــــبت تو جان می دهم          در راه وصل عشق تو ایمان می دهم

دل را اگــــر به عشق تو با گـریه داده ام          جـانم برای عشق تو خندان می دهم

ادامه دارد...