سه غزل
شکوه ازعشق
تو که شکـــــوه از محبــــت به کجا کجا نمودی بنگــر چـــــــسان به حالم توجفا جفا نمودی
به خــــدا ببستی عهدی پس از آن دروغ بسیار متحیـــرم چگـــــــونه ، تو خـدا خـدا نمودی؟
همه شب به آن امیدی که شوی زمن تو روزی اسفـا! امیــــــــــــــــد من را تو تبا تبا نمودی
بتو چون وفـا نمــودم ، ز تـو مـن جـفـا کشیدم چه عجب به عشق پاکم، تو ریا ریا نمودی !!!
تو زعشق و الفت مــن بنگــــــــر چسان منکر شدی؟ و ز چشـم من هم نه حیا حیا نمودی
چو دلم به وصل تو شد، بگرفتـــــی دل زپیشم اگـر این بود محبــــت تو چـــــرا چرا نمودی؟
دل من ز عشق تو شد، چو دِل غمین "سائس"
که به هــــــر کسی محبت تو جدا جدا نمودی
21. 7. 1384 - چنداول – کابل
خزان عمر
جانم به لب رسیـــد و نشـد یار، یار من "پاینده باد غـم!!! کـــه بود غمگسار من"
از خــود گذشتم و سر و جانم فدای او کـــردم، ولی نه زیست دمی در کنار من
گـــوید میا بـه پیش من و دور رو ز من باشد همـــــین ســزای دل داغــدار من؟
ازبسکه خون فشاندم ونالیده ام بسی چشمم چوجام می شده، ای گلعذار من
عمــرم خزان گرفت و جوانی بباد رفت افسوس زآنکه رفت به هجـــرت بهار من
"سائس" ندید جلوه ای از عشق و پیر شد
فریاد ای خــــــدای من! ای غمگـسار من!
24- 7- 1384 – چنداول، کابل
شرار بیوفایی
از شرار بی وفـــــایـی، روح و جـانم سوخته قطره یی زان می کـه کام وهم زبانم سوخته
من نچیـدم یک گل از آن گلــــــــســـتان بیوفا ای دریغا! گلــــــــــستان و بوستانم سوخته
غربت و ناداری من اینقـــدر خــــــــوارم نمود همچــــو ابیات و شعارم، داستــــانم سوخته
کی فراموشم شود ، آن بیــــــوفائی های او ای خـدایا! عشق و شـوق و آشیانم ســوخته
بلبـــــل باغ محـــبت بودم و هستـــــم چـنان لیک از بی مهـری اش این بوستـــانم سوخته
تلخی اندیشه ها کی مــــــــیرود از یاد مـــن ایکــــه انـدر عشـــق توهم این و آنم سوخته
هجرت راه وصـــــــــالت کی توانم طی نمـود زآن سبب؛ هــــــم کاروان و ساربانم سوخته
بسکــــه دیدم بی وفــائی از تو ای خورشید من
همچو "سائس" روح و جان وهم زبانم سوخته
15- 8– 1384 کابل، وزارت زراعت
درود مهربان!