شب اربعین
امشب از شبهای دیگر، آتشم سوزان تر است ام لیلا را به سر شوق مــــــــــزارِ اکبر است
از برای طوف قـــــــبر شاه دین، جدش رسول مادرش زهــرا، حسن در کـربلا با حیدر است
و این هم شعر زیبایی از مرحوم محمد سرور دهقان:
لوای حسین
به رستخــــــیز چو بالا شود لوای حسین به یک زبان هـــــمه گویند مرحبای حسین
غمی که در دل من است از برای حسین حسین داند و مــــــن دانم و خدای حسین
انتحار دیگری
باز هم در "شهـــــــــر کابل" انتحار دیگری خانه ام مهـــمان غم گردید بار دیگری
مامِ میهن شد فدای عیش و نوش رهـبران زین گــــــروه باید نباشد انتظار دیگری
رحمی خدای ما
باز هم، با ناله های مست
فریاد می کشـــم:
از عمق سینه ها
هياهوی دردها
ماتمکـــــده شده ست، دل بینــوای من آیا کسیست آگــــــه؟ به جز از خـدای من
آن سو، بلند گـشته هیاهـــــوی درد ها این سو نوای نای من و گــــــریه های من
درود بیکران و سلام بی پایان مر شما فرهیخته گان و دلباخته گان فرهنگ و ادب را که گاه گاهی مهمان این حقیر در "حدیث عشق" می شوید!
غزل زیرین را پارینه سال برای بهترین دوست و شریک زندگانی ام سروده بودم ، که اینک با غزل زیبایی از آن یار نازنین و همسر مهربانم که "اهداۀ به این حقیر" نموده اند، در معرض خوانش شما عزیزان و فرهیخته گان قرار میدهم و در انتظار نظریات سازنده و ارزشمند شما عزیزان هستم. شاد و کامگارتان خواهانم!
لیلای دل
عشق من، محبوب من، شيرين و عُذرايم تويي ماه من، ناهــــــيد من، خورشيد دنيايم تويي
رهنمـــــــــــــــــاي راه من، غماز رمز آموز من مشعل افـــــــــکار من، پنهان و پيدايم تويي
سلطانِ دل
یوسف من، جان من، سلطان کنعانم تویی ماه من خــورشید من ، نور دوچشمانم تویی
تا بدیدم نرگسانت زندگــــــــــی از یاد رفت باعث شور و نشـاط و عشق، می دانم تویی
سخن عشق
نگار من، ز دل عشق ات، رهــــا کردن توان؟ نتوان به عشق پاک وشیرینت جفا کردن توان؟ نتوان
اگـــــــــــــــــر از درگهت رانی مرا صد بار ، باز آيم که از دل مهــر تو، یارا! جـدا کردن توان، نتوان
امتحان عشق
باز برای امتــــــــــــــحان زیر سؤال دلبرم ممتحن است مــــاهِ من، غافل حال دلبرم
داده به آخــــرین پیام شرح فراق زنده گی لیک به سر مرا بود فکــــــــــر وصال دلبرم
اسرار عشق
حــبّـــذا ای دل! ترا دلـــــــــــــدار و دلبر داشتن مرحبا! ای جـان ترا سردار و ســــرور داشتن
گرچــه کارم عشق بازي نيست، ليکن می توان همـــت فـــــــــــرهاد را اندر سر و بر داشتن
جنون عشق
مهـر عشقت به دلم دادي و ديوانه شـدم بر گل شمــــع وجــــود تو چو پروانه شدم
تا که از عشق تـو پيمـــانۀ مي نوشيـدم همچـــو مجنون، جنون کردم و دیوانه شدم
کابل زیبا
زندگـــی زیبا و زیـبـــــا را به کابل زیستن زیبد، از زیبائی اش، مـا را، به کابل زیستن
ای خوشا کابل! ترا باغ و بهــــار و جویبار خـوش بود این تازه گلها را به کابل زیستن
شهــر مولا
از مزار شاه مــــــــردان ســوی کابل می روم سوز هجران است بردل، همچو دُلدُل می روم
اشک افشــان، سوز در دل، ناله جـاری از زبان از کنار دامـن مــــــــــــــــولای عادل می روم
بده ساقيا تو جامـــي و ز مغــفرت نظـــر کن پس از اُرمگاني من، ز گـــــناهِ من حــذر کن
به دلِ شکسته ی من دمي از کرم تو جان ده نظري زلطف ورحمت به منِ شکسته پر کن
ادامه دارد ...
ستايش
ای که بر من شیوۀ شکر فــشانی داده ای وز رۀ لطف و کـرم شـیرین زبانی داده ای
هرچه میخــواهد دلم، از روی الطاف وکــرم بر من ارزانی نمـــودستی و آنی داده ای
درود مهربان!