دوستان عزیز، درود!
نمی دانم دلیل اش چیست، فقط خواستم این غزل را از گذشته ها برای شما عزیزان، پیشکش کنم.
هرچند با زبان کهنه و تصاویر و ترکیب های قدیمی سروده شده است، اما بسیار دوستش دارم.
برگ پاییز
قطره ی خونم؛ که در چنــگ شراب افتاده ام جــــــــامِ میگونم؛ که از مستی ناب افتاده ام
می زنم هر جا قدم اندر هوای کــــوی دوست خشک لب مانند امواج ســــــــــراب افتاده ام
دوست عزیز درود و تشکر از اینکه محبت کردی و در پست قبلی امدی و با پیام تبریکی ات منتی بر من نهادی ، امیدوارم که همچنین پیام ها و نظریات ارزشمند شما را در این پست با "یک منظوم" و یک "منثور" با خود داشته باشم. ارادتمند؛ سائس
حالتِ ملّتِ من
امروز جهان یکسره پُر فـتنه و غـوغاست هـر سوی که بینی، همــــه با ناله و ویلاست
بازیچه ی دنیا شــــــده این ملــت افــغان از بهر طــــمــــع دست بدست همـه دنیاست
ادامه ی شعر را از اینجا بخوانید!
شعله ی تفرقه
در تذکره ی "تو" دیدم
نوشته بود:
اسم: " . . . "
سروش عشق
در موسم بهار که گلـــــــها خروش کرد یارم برفت و از غـــم او سینه جوش کرد
گلها شگفت و گلکــده گلگون وسبز شد دشت و دَمَن رِدای طبیعت به دوش کرد
دوستان عزیز ، سلام!
شعری را که در بالا به خوانش گرفتید، آخرین شعر از دفتر اشعار "سروش عشق" بود که در سال ۱۳۸۴ خورشیدی، به زیور چاپ آراسته گردیده است و اینک به عون و استعانت ایزدی تمام اشعار مندرجۀ آن در ستون دست راست این صفحه زیر نام "دفتر اشعار سروش عشق" منتشر گردیده است که امیدوارم برای تمام عزیزان مورد استفاده قرارگرفته بتواند و برای این حقیر دعای خیر مرحمت فرمایند.
البته قابل یادآوری می دانم اینکه دوستان و عزیزانی چون استاد میر بهادر واصفی صاحب؛ صاحب کلیله و دمنۀ منظوم، محمد علی ادیب شاعر و نویسندۀ جوان و مستعد کشور و سلیمان دیدار شفیعی ژورنالیست آگاه و شاعر جوان و شیرین سخن ... (ادامه دارد)
خانه ی عشق
خانه ی عشق من خـراب شده دلِ زارم عجــــــب کباب شده
با همه عشوه وکرشمه ی خود یارِ مـــــــن باز درحجاب شده
اشک غم
ای بی وفا ز داغ تو در دل شــــرر فتاد تا دیده ام ز اشک غــــــمت پر ثمر فتاد
جورم چنان به دل بنمودی که قلب من گــــــــــــردید پاره پاره و از تن بدر فتاد
پايان صبر
ای خدا دل بی قــــراری تا بکی؟ از غــــــم او دلفـــــگاری تا بکی؟
تا به کی در وصـل دلــبر، انتظار؟ همچو یعقوب غم شماری تابکی؟
دل پشیمان
به چشــم مست لیلا دل ندادم به عشــق پاک لیلا دل ندادم
چو دادم دل به عشق یار ظالم بگفـــــتم کاش لیلا دل ندادم
شوخی با دوست
روی گندم گون تو دیدم، چـنـــــان نعــــــــره یی از دل برآمـد، الامان
دل بگفتا: عاشق رویت شــــــدم عاشـق بیـــــتابِ گیســویت شدم
مناجات
گــــــــــــــناه من ببخش و کامرانم کن، ای پروردگار مهــــربانم
ببخشا جُــــــرم "سائس" را، خدایا! که این باشد؛ مرام و آرمانم
سجده ی توحید
ای ساقي کوثر! چو شوم نشئه ی توحيد سرمست شوم، نوش کنم شیره ی توحيد
چون هست به وحدت سرو کار منِ خمار مخمـــــور شرابم همه از دجـــله ی توحيد
نهال محبت
بیا تا بگیــــــریم دست همه نِهالــــــــــی نشانیم ز الفت همه
وطـندار خود را محبت دهیم که گردد وطن شاد و مست همه
ميهن من
ای ماه من، وی مادرم!
ای میهــن و وی مأمنم!
همه در ساز تو اند
که امیدیست به آیندۀ پر صلح و صفا
غم عشق
از اول در غم عشقت اگر چه مبــــــــتلا گشتم نمي دانم چرا لیلا من از وصـلت جدا گشتم؟
چــــــــو ديدم روی زیبای ترا عاشق شدم ، اما شدم محروم دیدارت چو مجنون مبتلا گشتم
خزان عشق
نميدانم چگونه باز بگـــــــــــــشايم زبانم را؟ چــــــرا سوزد نمی دانم، تمام استخـــوانم را
اگر چه ظلم او از حد فزون گردیده است، اما نمیـدانم کی یکدم بسته است راه فـغــانم را؟
حال زار
بيا دلبر ز عشــــق خود مرا تا کــــــــي جدا داري؟ توگرخواهي کنی شادم،ولی غمگين چراداري؟
تويي ياور، تويي بادار، تويي سـرور، تويي غمخوار تويي دلبر،تويي دلدار ، چرا در غم مــرا داري؟
اهل وفا
ای باغـــــــبان باغ محبــت! ز اشک مـان آبی به پای لاله ی خــونین، دمی فشان
برگوبه گل که:نیست بقائی خـزان رسید زینرو دمی به یاد بهـــــاران مــِیِ رسان
شکوه از دوست
چیـزی که من شنیده ام از دوستان خویش والله نبودم آرزو، از دشمــنان خویش
گر خـویش اهـل نیست بپرهیز "سائسا"!!! دیدم بسی جـفا و خیانت ز آن خویش
جدائی
ای آنکه بی وفایی ! خـواهم ز تو جــدایی خــواهم ز تو جدایی ، ای آنکه بی وفایی
هرچند جان و مالـــــــــــم کردم نثار راهت چـون نیستم وصالی، خــواهم زتو جدائی
نوميد عشق
رو به سویت، دگـر نخـواهم کرد بعد از اینت نظــــر نخواهم کرد
طاقـتــم تاق شد ز عشوه ی تو عــشـوه ات را اثر نخواهم کرد
کوی دوست
عاشقان را ره بسوی کوی معشوق رفتن است عاقبت هر عاشـــــقی را کوی دلبر، خفتن است
"سائس" غمــــدیده را بین با چه حالـی در فراز میرود برسوی دلبر وه چه خـوش؛ پیمودن است
هدف دیدار
امروز زبانم شده گويا به اين هــــــــدف تا بر صفات چشم خمــــارش شوم طرف
لعـلم به گفـتن صفت خــــــوب روي او چون نيست درستايش او ما "هِیَ عَرَف"
گفت و شنود
شب تا به سحر دیده برای تو گشودم دیدم خبری از تو نبود، خواب نمودم
در خــــــواب ندیدم به خدا نیز ترا هیچ زینروی نباشد دگرم گفت و شنودم
جمال دوست
دل میزند ز شوق نوای وصـــــال دوست به به عجب خدنگ نماید، کــــمال دوست
این نور عـــرش باشد و یا قــــرص آفتاب یا آنکه بر فـروغ نشسته جــمال دوست
و این هم یک معمای منظوم که از شما عزیزان تقاضا بعمل می آید تا جوابش را
در آرشیو نظرات این صفحه بنویسید. موفق باشید!
معمّا
بگویم چیست، کز جانان بخواهم؟ وز ان لعـــــل شکر افشان بخواهم
سراسر مصــــرع ها را حرف اول هرآنچـــــه حاصل آمد ، آن بخواهم
شکوه ازعشق
تو که شکـــــوه از محبــــت به کجا کجا نمودی بنگــر چـــــــسان به حالم توجفا جفا نمودی
به خــــدا ببستی عهدی پس از آن دروغ بسیار متحیـــرم چگـــــــونه ، تو خـدا خـدا نمودی؟
خزان عمر
جانم به لب رسیـــد و نشـد یار، یار من "پاینده باد غـم!!! کـــه بود غمگسار من"
از خــود گذشتم و سر و جانم فدای او کـــردم، ولی نه زیست دمی در کنار من
شرار بیوفایی
از شرار بی وفـــــایـی، روح و جـانم سوخته قطره یی زان می کـه کام وهم زبانم سوخته
من نچیـدم یک گل از آن گلــــــــســـتان بیوفا ای دریغا! گلــــــــــستان و بوستانم سوخته
تعریف عشق
عشق دارد نالـــه هایِ بی قــــرار عشق دارد قصـه هایِ بیشمار
عشق دارد دردهــــــا و غصـــه ها عشق دارد حالت رنجـــور و زار
شعر عشق
منم عاشق،دلیل کارم عشق است دل افگارم، وصـــال یارم عشق است
دوایم عشـــق و دردم عشق باشـد طبیب این دل بیـــــمارم عشق است
عشق
خواهـــم که بگــویم ار تــو آنی "بی عشـــق مباش تا توانـی"
عشق است نشـــــان دائمـیت عشق است حـیات جـاودانـی
آشنای راز
آندم که دل به عشق تو آواز کــــــرد و رفت چون شمع انجمن سخنی ساز کرد و رفت
وآن مهرو عشق وخنده وچشمان نرگسین یکـدم رمید و سر به سرم ناز کرد و رفت
ادامۀ این غزل را از اینجا بخوانید!!!
طبیب دل
بگو یارا چه کردستم؟ مـرا چــــــــون زار ميداري؟ دلم رنجور مي خواهي ، ســــرم افزار ميداري
اگــر چه خوب داني، چيســت دردمن، ولي جانا به زخم و دردِمن خوشخوش،نمک ايثارميداري
مخمس بر غزل رهی معیری
با قــد کمانم به بغـــــــــــــل تیر ندارم ای پیر خـــــــــــــــرابات! غمِ پیر ندارم
اینجـــــــــا چو رهائی ز شب تیر ندارم چندیست که فـــــــــــریاد گلوگیر ندارم
مـُرغ شبم و نالــــه ی شبگـــــیر ندارم
مخمس بر غزل حافظ شیرازی
آمدم یاد بهاری که شدم بر سر کـــــــوی روی خود جانب آن پیر مغان کردم و جوی
محفل آرا و صـلا زن بحریفان و بگـــــــوی ساقیا سایه ابر است و بهـار و لـــب جوی
من نگویم چه کن از اهل دلی خود توبگوی
اشک عشق
اي يار جفا کارم، ای همدم جان اي دوست يک لحظه بيا در بر، اي سـرو روان، اي دوست
دارم ز فـــراق تو هــــــر شام و سحر ناله وز اشک به رخسارم، چشم فوَران ای دوست
ادامه دارد ...
گرفتار عشق
اينجـا منم که بيتــو مــــــــددگار مانده ام وندر عــــــــذاب هجــر تو غمخوار مانده ام
هرچنــد ترک فکر وهـوايت به سر مراست در دل چـو از جفــــــاي تو بسيار مانده ام
ادامه دارد ...
بندۀ عشق
نمي دانم چه ديدي ، چون بريدي؟ چرا ازمن تو اي جـــــان دل بريدي؟
چه بد کردم که ا زمن دور گشتي؟ چه شد کـز عاشقت دوری گزیدی؟
ادامه دارد...
اسرار عشق
حــبّـــذا ای دل! ترا دلـــــــــــــدار و دلبر داشتن مرحبا! ای جـان ترا سردار و ســــرور داشتن
گرچــه کارم عشق بازي نيست، ليکن می توان همـــت فـــــــــــرهاد را اندر سر و بر داشتن
جنون عشق
مهـر عشقت به دلم دادي و ديوانه شـدم بر گل شمــــع وجــــود تو چو پروانه شدم
تا که از عشق تـو پيمـــانۀ مي نوشيـدم همچـــو مجنون، جنون کردم و دیوانه شدم
بده ساقيا تو جامـــي و ز مغــفرت نظـــر کن پس از اُرمگاني من، ز گـــــناهِ من حــذر کن
به دلِ شکسته ی من دمي از کرم تو جان ده نظري زلطف ورحمت به منِ شکسته پر کن
ادامه دارد ...
ستايش
ای که بر من شیوۀ شکر فــشانی داده ای وز رۀ لطف و کـرم شـیرین زبانی داده ای
هرچه میخــواهد دلم، از روی الطاف وکــرم بر من ارزانی نمـــودستی و آنی داده ای
آتش عشق
لحظه یی يار بيا و نظــــــــــري کن نفــــسي که من آن عاشـق پاکم، نه یکـی بوالهوسي
از کرم کن نظــــــري سوي دل خسته ی من که دل و جـــــان و تنم را تويي فـــرياد رسي
صبر عشق
آنچه گفتي من شنــيدم ، غايت مطلـوب بود حرف توجانا زدل بود وبسـي هــــم خـوب بود
من نخواهــم مثل مجنون، لاف عشاقی زنم زآنکه نتوان مثل مجنون هرکسی سرکوب بود
ساقی نرگس خمارم، عشق باید کــرد عشق با چنین جـــــام گوارم، عشق باید کرد عشق
گـر شراب عشق را نوشــی چنین بانگی برآر ای بت ناز بــــهـــــارم، عشق باید کرد عشق
دوستان عزیز سلام!
با تشکر از حضور با صفای تک تک شما عزیزان، اینک فرا رسیدن ایام با سعادت عید سعید قربان را برای شما و از طریق شما برای فامیل های محترم کافۀ مسلمین جهان به ویژه ملت مظلوم و متدین افغانستان از ژرفای دل تبریک و تهنیت عرض نموده، امیدوارم که روزهایی سرشار از سرور ، شادمانی، شادکامی و صمیمیت را در پیش داشته باشید و از لحظه لحظه ی آن نهایت لذت برده ، از گزند حوادث طبیعی و فزیکی در امان باشید!!! ارادتمند؛ سید مصطفی سائس
کعبه ی دل
دوش ديدم حــــــريم کعبه بخواب کردم احــرام کهــنه بسته به قاب
چشم گريان و نالــــــــه ام، از کف برده بُـد صــبر و طاقــت وتب وتاب
در ازل تا دیدمت، خـــــود را، ز خود نشناختم در هـُمـــــــــــان دیدار اول دین و دل را باختم
روی خوبت تا بدیدم،خشت مهـــــرت رابه دل سر به سر بنهـادم و با شوق قصری ساختم
درود مهربان!