سروش عشق
سروش عشق
در موسم بهار که گلـــــــها خروش کرد یارم برفت و از غـــم او سینه جوش کرد
گلها شگفت و گلکــده گلگون وسبز شد دشت و دَمَن رِدای طبیعت به دوش کرد
گلزار و کـــوه و دامن صحرا ز اشک من خرم همـــــــه شدند ز آبی که نوش کرد
لیکن تن فسرده ی من بعـــــد چند روز غمگین شد و لباس فراقش به پوش کرد
چشمم چنان گریست ز هجـر وفراق او لیکن ندید یار خود هرچــــــــند کوش کرد
"سائس" که این کتیبه سرود از فراق یار
آخــــــر کلام عشــق بنام "سروش" کرد
۷- ۶- ۱۳۸۵ / ۲۷- ۸- ۲۰۰۶
چنداول، کابل
دوستان عزیز ، سلام!
شعری را که در بالا به خوانش گرفتید، آخرین شعر از دفتر اشعار "سروش عشق" بود که در سال ۱۳۸۴ خورشیدی، به زیور چاپ آراسته گردیده است و اینک به عون و استعانت ایزدی تمام اشعار مندرجۀ آن در ستون دست راست این صفحۀ زیر نام "دفتر اشعار سروش عشق" منتشر گردیده است تا باشد دوستان فرهنگی و عزیزان شعر دوست از خواندنش استفاده نموده، برای این حقیر دعای خیر مرحمت فرمایند.
البته قابل یادآوری می دانم اینکه دوستان و عزیزانی چون استاد میر بهادر واصفی صاحب "کلیله و دمنۀ منظوم" و "در بیشۀ سبز حکایت ها" و فعلاً سکترجنرال سفارت کبرای جمهوری اسلامی افغانستان در دبی، سلیمان دیدار شفیعی "شاعر جوان و مستعد کشور، صاحب وبلاگ "نوای دل" و محمد علی ادیب؛ نویسنده، منتقد و شاعر جوان، که هرکدام چهره های شناخته شده در ادبیات کشور هستند لطف نموده و هریک به زعم خویش تقریظی بر "مجموعه اشعار سروش عشق" نبشته و این حقیر را افتخار بخشیده اند که ذیلاً در معرض خوانش شما عزیزان قرار میگیرد.
البته باید گفت که چشم انتظار دل نوشته ها و نقد ها و تقاریظ شما عزیزان نیز خواهم بود که بدون شک در آینده ی نه چندان دوری زینت بخش مجموعه اشعار "سروش عشق" در چاپ دوم آن خواهد بود و یقیناً باعث افتخار این حقیر خواهد شد. ارادتمند؛ سائس
از مير بهادر "واصفی"
بر دفتر اشعار "سروش عشق"
سائس! ای پخـته مغـز تازه جــــوان بلبل پر خـــــــــروش شسته بیان
شاعر نغــــمه سنج دفتـــــر عشق مست وسرشار جام وساغـر عشق
هرکسی را که عشق راهــبر است طی کند ره اگــــرچه نوسفر است
خواندم از شوق جمـــــــله اشعارت باد رحمــــــــــت به طبع تب دارت
گاه از عشق گـفـتـــــه ای اشعـــار گاهــــــــــی از درد رانده ای پرکار
هرکسی را که عشق وســـــوز بود نکـتـه اش صــــاف و دل فـروز بود
نغمه ی عشق آه و فــــــریاد است از همه قــــــید و بست، آزاد است
حرف وشعری که عاری ازدرد است همچو پیغـــام مرد گان سرد است
بستـــــــه ای در دلِ سرود و سخن آه و فریاد خلـــــــــــق و درد وطن
نکــــته را فیــــــــــض دردمندی ها می دهـــــــــد رتبه ی بلنــــدی ها
شاعــــــری کار محنـت و خواریست در جگـــر خــــوارگی وفا داریست
هرکسی تن دهــد به محــنت و رنج میشود زان طــــــریق صاحب گنج
لطف حــــــــــــــــق باد یار و یاور تو باد تابان صفای گوهــــــــــــــــر تو
واصفی خواهــدت که باشی شاد
رود طبعت همیــــــشه جاری باد
از: محمد علی "ادیب"
بر مجموعه اشعار "سروش عشق"
رفیق گرامی و با احساسم سائس!
مجموعهء شعری (سروش عشق) شما را خواندم. ان هنگامی که آخرین بیت از مجموعهء شعری شما را از ته دل و با آرزو های دیرینه زودرس گستردهَ شعر زمزمه میکردم، سائس گونه بیتابی های روح احساساتی خویش را در افق بیکران سرخ رنگ عشق، آنهم در فراخوان روزگاران اینچنینی، پایکوبان رها میکردم. دنیای شما مملو از زیباترین پدیده یی است که من آنرا فـــراتر از «عشق» و نیکـــوتر از «دوست داشتن» میدانم. جهان شما مالا مال از ستاره های رخشنده یی آرمانها و آرزوهایی است کــــه برای مـا مشکل است تا به ان قلمروها، سائس گونه راه یابیم. راه تان پر رهرو و گامتان استوار!
دوست خوبم سائس!
شناخت ومعرفت شعریک شاعر، آنگاهی برای ما میسرخواهد بودکه جهان بینی حساس و آرمانیش را از آئینهء تاریخ روزگارانش به دست آورده باشیـم. بی شک، من معنا و مفهوم شعرهای شما را از تاریخ معاصر و نشیب و فراز های دوران کنونی باز می یابم. هر گل واژه شعر های شما برگرفته از تاریخ روزگاران ماست و بی تردید، همگامان شما که بر قلب زخمی این خطه با یادگار میماند، مایه خواهد گرفت. از آنجایکه من نه شاعرم و نه منتقد، نخواستم و نتوانستم بیشرمانه قلم «سرخ» بدست گیرم و موجب تباهی اثر شما شوم، شما سالها راه پیموده اید و چه خوب گفته اند که:
هفت شهر عشق را عطار گشت ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم
شما راست قامت منزل زده اید و اکنون «هفت شهر عشق» عاجزانه در کف دست توانمند شماست. زیبا نمی آید تا پای شکسته و عصا گم کرده یی چون من، از "تاریک کویر هزار راه" دست ها در دوسوی دهن فریاد زنم که راهی به آن بالا ها نیست.
تقاضایم از شما اینست که، وقتی به آن بالاها رسیدید و زندگی را یافتید،
با زنده گی بگوئید
که «آیبوی» من
بر فرهنگسرای مرگ
ترانه میخواند
و بگوئید
که شاید «تریبون رمزت»
«پارس» بگوید
اما
باور مکن
اگر پیام تلخ زنده گی مرا ازین کویر به آن اوجها رساندید، «نوش دارویی» برای هزاران انسان در کویر افتادهَ مانند «من» خواهد بود و آنگاه «سلامت» خویش را بر آسمان سبز کویرها به میزبانی خورشید و نوازش نسیم بامدادان جشن خواهیم گرفت.
شادتر از پیش باشید و با امید اینکه جوانه های نوی از درخت تنومند مغز متفکر شما را شاهد باشیم.
با احترام
محمد علی ادیب
از سلیمان "دیدار" شفیعی
بر مجموعه اشعار "سروش عشق"
دوش بردند مرا خــــــــرقه به دوش به در مصطــــــــبه ی باده فروش
ساقیِ مست؛ به کف ساغـــــر می جای خون، در دل او باده به جوش
باده در ساغــــــر او؛ "آتش عشق" آتش عشق در آن، شعله به دوش
همـــــگی داده ز کف عقـــل و خرد همگی مست و خــراب و مدهوش
گفتم: این کیست، چرا داده شراب؟ آمداین نکته به گوشم ز"سُروش":
کای درون خسته، برون آی زخویش اینقدر بیهـــوده مخروش و مکوش
حرف بد، بر در این خـــــــانه مزن!!! یک دو پیمــــــانه از این باده بنوش
سجـــده بر خاک در میکده بر
سر تسلیم نداری، مخروش!
پی نوشت :
دوست عزیز!
برای خواندن تمام اشعار مربوط به مجموعۀ شعری "سروش عشق" که در سال ۱۳۸۴ خورشیدی به زیور چاپ آراسته گردیده، شما می توانید به قسمت آرشیو "موضوعات ارسالی" در کنار صفحه رفته و بالای دفتر اشعار "سروش عشق" کلیک نمائید.
مؤفق باشید!!!
درود مهربان!