درود بر تو دوست عزیزی که باز هم با حضور نورانی ات این کلبه ی درویشی را منور گردانیدی.

غزلی را که در زیر به خوانش میگیری، الهام گرفته از غزل زیباییست از "خمینی رح" که مطلع آن چنین است:

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم                    چشـم بیمار ترا دیدم و بیمار شدم

فارغ از خــود شدم و کوس انالحق بزدم                    همچو منصورخریدار سر دار شدم

و این هم شما و غزل های متذکره:

محرم اسرار

ماه کنعــــــــانی من، تا تو پدیدار شدی                    مردم چـشــم مرا قـــبله ی دیدار شدی

آمدی تا به جهــــــــان دلبر یکــتـا باشی                    عشق را حلقه زدی، محــو رخ یار شدی

ای که از میکده ی یار نشان می طلبی!                    ز چه از مسجد و ازمدرسه بیزار شدی؟

درِ میخانه بدیدم که همه بی خـــــــبران                    توبه میخانه رسیدی وخود هشیار شدی

از خــــُـــم باده ی استاد ازل نوشـــیدی                    ساقی بزم حـَــرم، محـــرم اسرار شدی

غیر حق هــیچ ندیدی و "انالحق" گفـتی                    همچــــــو منصور سزاوار سر دار شدی

لبِ خشکــیدۀ «سائس» بنگــر، باده بده

ای که بر خال لب یار گــــــــــرفتار شدی

۶- ۱۲- ۱۳۸۴/ ۲۶- ۲- ۲۰۰۶

چنداول، کابل

دعوت میکده

دوش در خواب درِ میکــــــــــــده را کوبیدم                    در وصال مــی و ساقـــــیِ ازل کوشیدم

ساقی آنجا به در میکـده بنـشست وبگفت                    ایکه در نیمه شبی همـچو مه و روهیدم

اینچنین جام بنوش، گر بودت شـوقِ وصال                    شربتِ عشـق لبش از دل وجان نوشیدم

آتش افروخت دلم، شعلۀ سوزان بفروخت                    زانکه در خواب عجـب لعل لبش بوسیدم

چونکه گردید تهی جـــــــــام شـراب ازلی                    عطر ریحان وجـــودش، چـو خُـتن بوئیدم

"سائسا"خیزکه هنگام نشاط وطرب است

دعوت حق ز در میکــــــــده اش گوشیدم

۱۱- ۴- ۱۳۸۵ / ۱- ۷- ۲۰۰۶

چنداول، کابل