ستایش

مخمس بر غزل فخرالدین "عراقی"

من به ثنا و حمــــد تو تا که زبان گشـاده ام                    بهر جـمال دلـــــــبرت، همچو کمان فتاده ام

ای که به آستان تو سر به طمــــع نهاده ام                    "در طلــــبت ندیده ای سخــت تر از اِراده ام

جان به تو داده ام ولی، دل بکسی نداده ام"

من که شدم غلام تو، حلـــقه بگوشِ بر درت                    رحم نما، و بر دلم کن نظــــــــری ز مرحمت

لحظه ای سوی بنده ات کن نگهـی زمغفرت                    "هرچه که خواستی شدم بی نظری به عاقبت

بیش چــــه آرزو کنم؟ از دل پاک و ساده ام"

جود و عطــا و مرحــمت از تو بدیده ام بسی                    بخشش مِلک و مُلک وجاه ازتو رسیده ام بسی

لطف وسخا و مکرمت از تو چشیده ام بسی                    "بنده نوازی و کـــــــرم از توشنیده ام بسی

زان سر خود به درگهــت در طلبی نهاده ام"

من کــه ستاره بشمرم در دل این پگاهِ شب                    زانکه رخت عیان شود،ایکه تویی چوماهِ شب

با نی عشــق پاک تو ناله کشم چو آهِ شب                    "وز غمِ هجـــر رویِ تو در دلِ این سیاهِ شب

با مددِ دو چشمِ خود عُقده ی دل گشاده ام"

ای کـــــــــه ترا، دلی بود، از پی یار در کمین                    تا به کی از جگـــــر کشم ناله  و آهِ آتشین؟

تا ابدُالابَد تویی در دل "سائس"  حــــــــــزین                    بسته ام عهدی و پس آن لطف وجفای نازنین

فرق نمی کنــــــد مرا ، مَردم و ایستاده ام"

۱۳- ۱۰- ۱۳۸۳ / ۳- ۱- ۲۰۰۵

چنداول، کابل

باغ انتظار

ای آنکه ازفراق تو دل گشته بی قرار                              یکــــدم بیا و خاک رهت بر سرم گذار

آی و ببین که دیدۀ پُر اشک و خون دل                              بنشسته با حضـــور تو در باغ انتـظار

دانم که هر کجا چو صدایت کنم، تویی                              لیکن لیاقـتی به صدا کردن است کار

تنها نه من ز شوق وصـــــالِ تو منتظر                              داری هــــــــــزار منتظرِ دیده انتظار

ای آنکه هست باغ بهشت پیـش روی تو                              کمتر ز بوستان و گلستان و مرغــزار

دستم بگیر و روی نما، ای شـۀ جهان                              تنها امیــــد من بتو، ای یار غمگـسار

"سائس" خلاص زلف سیاهت مباد! چون:

دل بسته گان زلف تو هـســــتند رستگار

۲۷- ۱- ۱۳۸۵/ ۱۷- ۴- ۲۰۰۶

چنداول کابل