پُر درد ترین دل در نوروز

ای عزیزان! باز از نو ، نوبهـــاران می رسد              عیدعشق و دوستی درجمع یاران می رسد

دشت هـا پر از ریاحین ، کـوه ها پر ارغوان              در گلستان وچمن، عطــــر فراوان می رسد

از محبت بر کـــــــــویر تشـنه ی دلهای ما              قطــــــره های روشن زیبای باران می رسد

عاشق مستانه رابینی که بامعشوق خود              ساغر وصلت چشیده،شاد وخندان می رسد

چلچله درشاخه ها شادی کند ازشوق گل              گه به باغ و گه به راغ و گه گلـستان میرسد

چونکه آن دُردانه ی شیرین زبان وخوشکلام              رفته ازمن دور، دستم کی به دامان میرسد

نیست یار من کنار من، منم تنها ، و غــــم              بر دل پر درد من چون موج طوفان می رسد

لیک دانم نیست دنیا را بقــــا، یاران من!              عاقبت این روز هــم روزی به پایان می رسد

چشم خود "سائس" نگهدار از متـاع این جهان

آن جهان هر  چیز خواهی مُفت و ارزان میرسد

اول حمل/فروردین ۱۳۸۶ / ۲۱ مارش ۲۰۰۷

چنداول ، کابل

و این هم سرودیست نه کلاسیک و نه نیمایی، شاید چکیده ایست از هردو به سبک سپید موزون:

ترانه ی جدایی

هنگام سحر آمد و بلبل به نوا شد

با ساز و سرودش لرزید دل من

معلوم شد آثار غم از هر طرفِ من

برباد شد و رفت ز من لحظه ی شادی

گویا که مرا بد خبری می رسد امروز

وز رفتن یارم

سوزان شرری می رسد امروز 

این عشق نباشد، روش تفرقه باشد

اخلاص نباشد، سخن راست نباشد

این عشق نباشد، سخن عشق نه اینست

یاری و وفا نیست ، هوسبازی و بازیست

یارم خوش و درد است مرا یاور و همدم

این است مرا حال و دگرگون شده اقبال

این است ترانه ی جدایی

رفتم به سفر بی آشنایی

هرچند ملامت و اسیرم

مسکین و فقیر و هم غریبم

نی تاب و توان و نی رفیقم

نی یار و معین و نی حبیبم

امیدِ وصال تو بود مقصد این دل

دریاب عزیزم که

همین است تمنا و امید دلِ غافل

۱۹- ۶- ۱۳۸۵ / ۹ - ۹- ۲۰۰۶

چنداول، کابل