معلم و دانش

معلم

خوشا القــــاب و نام تو معلم!            خوشا عز و مقـــــام تو معلم

سخن هــــــایت بود آب حیاتم            خوشــا درس و کلام تو معلم

ز تو دنیای من گــردیده روشن            شـــــود دنیا به کام تو معلم

دعا گوی تو باشد "سائس" ما            همیشـه شاد، کام تو معلم!

بلی! معلم؛ شخصیتی ست که انسان را از کویر بدبختی به سوی مرغذار سعادت و گزار خوشبختی هدایت میکند.

معلم؛ فرزانه نا خدایی ست مر کشتی بشریت را که از تلاطم امواج خطیر ظلمت و دریای جهل و هلاکت نجات می دهد.

معلم؛ یعنی والدین معنوی برای دانشجویان و دانش اموزان و معلم؛ یعنی سردار و سالار و مولای متعلم.

چنانچه اندرین باب سخنی نغز و دلگش از امیر مومنان علی "ع" است که :"من علمنی حرفاً فهو مولای" ؛ یعنی: کسی که حرفی بیاموزاند مر مرا، پس او مولا و آقای من است.

پس در روشنایی از کلام آنحضرت لازم می دانم تا گفته آییم که حفظ و نگهداشت عزت و حرمت معلم و تجلیل از روز جهانی معلم از وظایف دینی و اخلاقی نه تنها دانش اموزان و دانشجویان، بلکه یکی از باید های ملت و ارباب ملت می باشد.

آری!

معلم است که علما و فلاسفه ی مشهور جهان را جهت ترقی و انکشاف علوم مختلف و هدایت و رهنمایی بشر، تربیه نموده ، پرورش می دهد. معلم است که ادبا و اطبا را برای حفظ و سلامت  زبان و صحت جهانیان  به جهان تقدیم می دارد. و بالآخره  معلم؛ شخصیتی ست که حضرت بهترین عالم بارها در بیان تعریف و توصیف  مقام والای آن زبان درر بار خویش را جنبانیده و کلام گهربار افشانده است:

"خیرکم من تعلم القرآن و علمه." البته اینجا تنها "قرآن" مطرح نیست، بلکه در تفسیر این حدیث شریف امده که هر علمی را کسی می آموزد و به دیگران می اموزاند از بهترین شماست.

خوشا نام و نشانت ای معلم                    خوشا فخر جهانت ای معلم

تویی روشن دل دنیای خلقت                    خوشا شرح بیانت ای معلم

مرا آموخـــــتی دنیای اسرار                    خوشا سر نهــانت ای معلم

تویی هادیِ ما در هر طریقی                    خوشا رمــز اذانت ای معلم

اگر سائس کند جانش چه باک است

فـــــــــدای جسم و جانت ای معلم

به هر حال وقتی معلم را آفریدگارش مدح گوید و در شان و صفاتش سخن راند، بنده را یارای تعریف و توصیف مقام شامخ و منزلت با عظمت چنین شخصیتی نبوده و نمی باشد فلهذا رشته ی کلام را در همینجا به سوی علم و دانش می کشانم تا اندوخته های قاصری که دارم با شما عزیزان شریک سازم.

 

بلی! دانش؛ هدیه و موهبتی ست از جانب خداوند دانای توانا و توانگر برای انسانها که به واسطه ی آن لقب اشرف مخلوقات را کمایی کرده است.

دانش؛ چراغ روشنی چون ماه تابانیست که انسان را از تاریکی جهل و نادانی، و ظلمت و سیاهی به سوی آینده ی درخشان و پر تحمل هدایت می کند.

زندگی از علم و دانش یافت رونق "سائسا"            پس به رونق دادن این زندگی باید رسید

ورنه حیـوان و طیور و دیو و دد هم می کند            زندگی، امــــا به اوج زندگــــی باید رسید

آری!

دانش آب خضرانی و حیات جاودانیست که انسان با فرا گرفتن و فرا دادن آن برای همیش و در همه جا و در همه حال، همانند: ابو علی سینای بلخی،  انشتین، گالیله، ادیسن و هزاران دانشمند دیگر جهان،  زنده ی جاوید می باشد.

پس باید کوشید تا از این موهبت خداوندی استفاده ی اعظمی  نموده و به واسطه ی آن برای همیش زندگی کرد. هرچند کالبد بدن ما هم مدفون گردد، لیکن باید تا جهان است، زنده زیست.

۳- ۳- ۱۳۸۸ / ۲۳- ۵- ۲۰۰۹

شهر مالمو، سوئد

و این هم شوخی کوچکی با مداد و خودکار

خودکار اگر یائسه باشد، خوب است                 صد حیف و امان از ان مداد بی باک
وقتیکه به حرف دل نفهـمد،چـه کند                 صد بار ترا گــــــــــول زند آن چالاک