دوستان عزیز!

درود بر شما و جهانی سپاس از حضور پر مهر تان در "حدیث عشق"، فرا رسیدن هفتۀ وحدت؛ مولود فخر خلقت ،اشرف کائنات و کریم ترین پیامبرانِ الهی؛ حضرت ختمی مرتبت محمّد مصطفی "ص" را همزمان با میلاد حضرت امام جعفر صادق "ع" رئیس مذهب تشیع را برای تک تک شما عزیزان و همدلان گرامی و از طریق شما برای کافۀ امت اسلامی مبارکباد میگویم.  و بدین ملحوظ قصیده ی زیبا و شیرینی از مرحوم غافل مازندرانی تقدیم شما میگردد تا از فیوضات کلام آن شاعر شیرین بیان، مستفید گردیم. 

قصیدۀ  مولودیه

ترک می چون کنم ای ترک به هنگام سرور؟                    خاصـــــه امروز که باشد همه را باده ضرور

"مفتی" از خوردن "می" گر بکند منع، بگوی:                    الضَــــــرُوراتُ لَناَلیَومَ تَبیــــــــــحَ المَحضُور

چه کنم گــــــــــر نکنم همرهی "پیر مغان"؟                    زان "گناهی" کــه در او هست "ثوابی" منظور

زاهـــــد ار خم شکند بر سرم از سنگ صلاح                    مـــن دلش بشکنــــم از توبه به "آب انگور"

او به "تقـــــــــوا" و من از "باده" بباید امروز                    پنجـه در پنجـــــه گـــذاریم و در آییم به زور

تا به بینیم کــــــرا هست ظفر "روز حساب"                    تا به بینیــم کرا هست خطـــــر "یوم نشور"

حالیا خیــــــــز و بیا "باده" بده از بط عشق!                    کــه بود "محتسب" از باده ی غفلت مخمور

باده ای ده به درخشـــــــندگی "طلعت یار"                    باده ای ده به فــــروزنده گی "لمعه ی نور"

باده ای ده که هـــــــــــــــنوز از اثر نشۀ او                    می رود رقص کنان "موسی عمران" از طور

باده ای ده به گوارایی "سرچـشمۀ خضر"                    باده ای ده کـــه از او گشت "سکندر" مهجور

باده ای ده کـــه ز کیفیت آن "جبهه ی خلد"                    عـــــــرقِ شرم نشیند ز لطافت چون "حور"

باده ای ده به فـــرح بخشی "جام جمشید"                    گر چـــــــــه "جمشید" برد آرزویش اندر گور

اینچنین باده کـه گفتم به سماع آر و به رقص                    با دف و چــــــنگ و نی و بربط و عود و تنبور

"محفـــل" آرا و صلا زن به "حـــریفان" و بگو                     جشن میلاد رسول است و گۀ عشرت وسور

عیـــد "مولــــــود پیمبر" بود امروز به خلــق                    در لباس بشری "رحـــــمت حق" کرد ظهور

یار ما آمــــــــــــــــده از پرده ی اسرار برون                     طلعت افروخــته چون "بدر" به شام دیجور

چشم بد دور! کـه بی پرده جمال رخ دوست                    جلوه ای کـــــرد که شد عالم و آدم مسرور

طره اش خواست که تا شهـرۀ شهری نشود                    "لیلة القــــدر" شد و گشت به عالم مشهور

خواست نوشین لبش چشمـــۀ حیوان باشد                    آدمی را چو خضر گشت و به خود داده عبور

نرگسش خواست که بیمــــار بماند به جهان                    عاقـــــــــبت کشته و رد شد به مدارا رنجور

قامتش گفت کـــــــه در بندگی ام آزاد است                    سرو گفتش چه کند بنده؟ کــه باشد مزدور

خواست حکمش که "قضا" را بنمـاید معزول                    "قدر" آمد پی امرش کــــــــه مرا کن مأمور

گـوشه ای خواست برون از هـمه عالم گیرد                    حق بیاراست بر او خلوت و خواندش به حضور

حبذا! ای کـــــــــــــــه به کان ازلی؛ در یتیم                    مرحــبا! ای که به "گنج ابد" هستی؛ گنجور

گنج گــــــــــویند به ویرانه بود، نی به خلاف                    از وجـودت شده "ویرانه ی عالـــــم" معمور

آری آن گنج کــــــــــــه ویرانه بود ، مأوایش                    از کف جــودِ تو گــــــــــــــــردید ز آبادی دور

از دِرَم بخشی خـــــود دهر به چشم کرمت                    شد زیانکار چــــــو مفلس، ز غـــنایم مهجور

همه دانند که "حق" را تو "رسولی" بر خلق                    من بر آنم کـــــه تویی حق به خلاف جمهور

نی غلط گفتم ، "حق" را نتوان دید به چشم                    دیدن روی تو شــــــــــــــــد علت بینایی کور

آنکه می گفت که درجبهۀ من جز حق نیست                    مر ترا داشت به "مستـورۀ هستـی" منظور

جز تو در خــویش ندیده ست وجودی را حق                    تهمتی زد به خـود و گفت "انالحق" ، منصور

بس که بر روی تو "انوار حق" آمیخته گشت                    کــــــــه مرا مسئله شد شبهۀ غیر محصور

کار آنست که مقــــــــــــــبول تو باشد ور نه                    "زاهــــــــــد" اندر طلب مزد بود چون مزدور

ترسم از عفو تو "شیطــان" طمع آرد به جزا                    فــرد مؤمن بخـــورد از همه ی حور و قصور

غله از خرمن فیــــــــــض تو به یکدانۀ شعر                    خورده بر گـــیر ز سلیمان بره از روی شعور

اگــــــــــر از خوان جلال تو خورد "مور" نوال                    گـــردد از "حشمت" او ملک سلیمان مقهور

خواست احسان تو بر خلق بسنجد "میکال"                    دید پیمـــــــــــــــودنش از کیل نباشد مقدور

صَیت انصــاف تو زد طبل امان در آفــــــــاق                    آشیان ساخـــته در جنگل شاهین و عصفور

چون تو داریم شفیعی چه غم از روز حساب                    که خداوند کریم است و رحیم است و غفور

بنده "غافل" به درت تحــــــفه ز شعر آوردم                    گـر "سلیمان" را شد "ران ملخ" هدیۀ "مور"

تو فزونتر ز "سلیــمان" و من از "مور" نه کم                    مدحت از "ران ملـــخ" بیش و عطایت موفور

چه شود گر ز عنایت بنوازی ام به حشر؟؟؟                    چه تفـــاوت که به مداح تو گردم مشهور؟؟؟

چون پس "قافیه" در شعـــــر بیارند "ردیف"                    نام من باد به مـــــــــــدح تو "حسان" مذکور

تا عروس سخن آراسته گــــردد ز "عروض"                    تا بود سالـــم و مر خـــوف در حوران "بحور"

باد احــباب ترا پایه چو سالم مرفوع!

باد اعدای ترا عمر چو زحف مقصور!

و اینک قصیده ی زیبای دیگری از دکتر عبدالقاسم "رسا" در منقبت رئیس مذهب تشیع، امام جعفر صادق علیه السلام:

جمال صادق

 چـــون از اُفــق بر آید، انوار صبح صادق                         بر پای ســـبزه بنشین با همـــدم موافق

شد موسم بهـــاران ، پر لاله کوهساران                         بستان پر از ریاحــین، صحرا پر از شقایق

بلبل که در غـــــم گل، میکرد بی قراری                         شکر خدا که معشوق آمد به کام عاشق

یکسو نشسته، خسرو در بزمگاه شیرین                         یکسو نهــــــاده، عذرا سر در کنار وامق

ابر بهار گستُرد، دیبـــــــــای سبز در باغ                         باد از شکـــــوفه افگند، بر روی اب قایق

بر آستان معشوق تسلیـــم شو که آنجا                         صاحــــــــــبدلان نهادند ، پا بر سر علایق

زد بلبل سحــــــــرخیز؛ فریاد شور انگیز                         کای مست خواب غفلت، وی بندۀ منافق

شد وقتی آنکه خوانند حمدو ثنای معبود                         شد گاهِ آنکــــــــه نالند، در پیشگاه خالق

از بوستان احمـــــــد ، بگذر که بلبل آنجا                         بر شـــاخ گل سراید، وصف جمال صادق

نور جمــــال صادق ، چون از افق بر آمد                         شد صبح عالــم آراش، بر شام تیره فایق

از شرق و غرب بگـذشت؛ نور فضایل او                         چون آفـتاب عِلمش، طالع شد از مشارق

تن؛ پیکـر فضــایل، جان؛ گوهـــر معانی                         دل؛ منبـــع عنایات ، رخ؛ مطلــــع شوارق

همچو صدف ز دریا، دُرهای حکمت اندوخت                         چون گوهر وجودش، شایسته بود و لایق

بر پایه ی کمالش؛ محکــم اساس توحید                         وز پرتو جــــــــــمالش؛ روشن دل خلایق

خورشــید برج ایمان، شمشاد باغ امکان                         گنجینه ی کمالات، سرچشمه ی حقایق

هـــادی شوند یکسر، گر لحظه یی بتابد                         نور هـــــــــدایت او ، بر جسم های عایق

بر لوح سینه ی اوست؛ آیات حق هـویدا                         به به عجب سوادیست! با اصل خود مطابق

افــــــگار تابناکش؛ روشــن تر از کواکب                         اندیشـــه های پاکش؛ خــُرم تر از حدایق

آئین جعـــــــفری را بگزین که دردمندان                         درمان خویش جـویند، از این طبیب حاذق

شاهـــا! "رسا" ندارد، جـز اشتیاق رویت

بنمای رخ که خلقیست بر دیدن تو شایق

۷ - ۱۲- ۱۳۸۸ / ۲۶- ۲- ۲۰۱۰

مالمو؛ سوئد