"غم عشق"، "خزان عشق" و "حال زار"
غم عشق
از اول در غم عشقت اگر چه مبــــــــتلا گشتم نمي دانم چرا لیلا من از وصـلت جدا گشتم؟
چــــــــو ديدم روی زیبای ترا عاشق شدم ، اما شدم محروم دیدارت چو مجنون مبتلا گشتم
چو بر خال لبت کردم نظـر از خودم شدم بیخود به آواي بلند بانگ انالحــــــــــق را نوا گشتم
ز عشقت بر لب آمـد جان، بیا جـان بر لبم بگذار قبولم کن تو با لطفت، که از غمــها تبا گشتم
بيا لیلا ، بیا لیلا!!! نظر برحـــــــال "سائس" کـن
که چون مجنون در عشقت، اسیر دردها گشتم
۲۳- ۱۲- ۱۳۸۳ / ۱۳- ۳- ۲۰۰۵
چنداول، کابل
خزان عشق
نميدانم چگونه باز بگــــــــــــــشايم زبانم را؟ چــــــرا سوزد نمی دانم، تمام استخـــوانم را
اگر چه ظلم او از حد فزون گردیده است، اما نمیـدانم کی یکدم بسته است راه فـغــانم را؟
چرا من از جفاي بيحـد او گشته ام حيـــران؟ که فرق دوست تا دشمن نمـی باشد توانم را
مگر آن ساحر و افسونگـرم این را نمی داند؟ که تاب جسم محــــــزونم ندارد، امتحـــانم را
بیا جانا نگاهـــــــي کن بـه قلب پر شرار من رخ زردم گواهی می دهــــــــد، وضع نهانم را
که قلبـم پاره پاره گشــته و این صورت زردم بتو گـــويد: برفت ایام مســـتی و جــــــوانم را
بيا اي ساقي مهوش تو جـام مي بساغر کن ز لطف و مرحمت ايندم، بهاري کـــن خزانم را
که "سائس" می دهد درراه عشق تو سرو جان را
چـــــــو مـور آرم سليـــمانا به نزدت هديه، رانم را
۵- ۱۲- ۲۰۰۳ / ۲۵- ۲- ۲۰۰۵
چنداول، کابل
حال زار
بيا دلبر ز عشــــق خود مرا تا کــــــــي جدا داري؟ توگرخواهي کنی شادم،ولی غمگين چراداري؟
تويي ياور، تويي بادار، تويي سـرور، تويي غمخوار تويي دلبر،تويي دلدار ، چرا در غم مــرا داري؟
زغم آري دلم بر جان،چه دلــــداري؟ که هر لحظه ز عشق خود بخـودکامي، تنـــــم را در بلا داري
بباطن دشمنم خواني و ظــــــاهـــر دوستـي آري خدا را يکدم از باطن بگــــــــو تا کی جفا داری؟
ندانم، چون کـنم قـــــــــــربان؟ براي تو دل و جانم که دل را داده ام بر تو وليـــکـن چون روا داري؟
به حال زار من رحمــي و جــامي ده که جان گيرم وگر نه من بميـــرم ، گــر مرا از خود جـدا داري
به یادت هست عهـدی بسته ای، روزی ترا خواهم چو جانم بر لبــــــــــم آيد، مـرا آنگـه وفا داري؟
چو«سائس» نيست تنها مبتـلا اندرغم عشقت
به لاف عشق بازی ها تو صـــــدها مبتلا داري
۲۳- ۱۲- ۱۳۸۳ / ۱۳- ۳- ۲۰۰۵
چنداول، کابل
درود مهربان!