نجوای غربت

راست بازان را ز حـکمِ کج سرشتان، چاره نیست

با کمان "بیـــــــــــــــــــدل" اِطاعت  لازم آمد، تیر را

عـــلاجِ زخمِ دل، از گریه کی ممــکن بود، "بیدل" ؟

به شبنم، بخیه نتوان کرد، چــــــــــاکِ دامنِ گل را

پوشش حال است "بیدل" ، ســــــاز حفــــــظ آبرو

بی نیامی میکند بی جوهـــــــــــر این شمشیر را

"بیدل" این دنیا نه امــــــروز امتحانگاه است و بس

تا جِـــــهان باقیست، زن می آزماید؛  مـــــــــرد را

                          ۰ ۰ ۰ ۰ ۰

عـرضِ مطلب دیگر  و  اظهار صنـــــعت دیگر است

"بیـــدل" از آئینه نتوان ساخــــــــــت، وضع جام را

نصیحت کارگـــــــــر نبوَد، غریق عشق را "بیـــدل"

به دریا احتــیاجِ دُر نباشد، گــــــــــــوش ماهی را

تا زنده ایم تاب و تب از ما نمــــــــــــــــــــــی رود

"بیدل" به دل خلـــــــــــــــــــیده خدنگ خودیم ما

یار غافــــــــل نیست "بیدل"، لیک ازشوقِ فضول

لغزش پا در هـــــــــــــــــــوای اشک، دارد،  آه را

قیدِ هستی چـــون نفس بال و  پرِ  پرواز ماست

هرقـــــــــــدر "بیدل" گرفـــــــتاریست، آزادیم ما

سبک روحی نیاید راست با وهــمِ جسد "بیدل"

طلسم نیزه تا نشکســـته ای، بال طرب مگشا

همیــــــــــــشه تشنه لب خون ما بوَد ، "بیدل"

چو شیشه، هــــــــــر که بدست آورد دل ما را

مجو از هر طبــــعان جوهر پالش  نفس "بیدل"

که حفظ بوی خود، مشکل بوَدگلهای خندان را

سراغ سایه از خورشـــــید نتوان یافتن "بیدل"

من و آئینۀ نازی  که مـــــــــی سوزد مقابل را

گداز درد، طوفان کرد، دست از ما بشو "بیدل"

نَبُرد این سیل اگـــر امروز، فردا می بَرَد، ما را

نزدِ ما "بیدل، جــــواب مدعی، دشوار نیست

از لب خاموش،  فکــــــــرِ انتقامش کرده ایم

مقام ظالمان،  آخر ضعــــیفان را بود  "بیدل"!

که آتش شعله افروزد، به خاکستر دهدجا را