نجوای غربت

مژده ای دل کـــــه ز نو نیمه ی شعبان آمد                       ز آسمان سوی زمیــــــن حجت یزدان آمد

شیعیان را سزد امروز که از فــرط نشاط                       پای کوبند که آن خســــــــــــرو خوبان آمد

چشم نرجس شده روشــن به جمال پسری                       که خجــــــــل در بر او، مهر درخشان آمد

عجل الله تعـــــــــــــــالی فرجه، حجت حق                       ز پسِ پرده،  برون چــــــون مۀ تابان آمد

قایم آل محمد(ص)، خلف پاک حسـن(ع )                       عسکری (ع) هیبت و با فــــرِ سلیمان آمد

وارث تیغِ دوسر،  مجــــــــریِ احکام نبی                       حافـــــــــظِ دینِ خـــــــدا، حجت یزدان آمد

خسروا! پرده ز رخ برفگن و چهره  گشا                       گۀ لطف و کــــــــرم و موقـعِ احــسان آمد

دهــــر پر فتنه و دنیای دنی فتنه گر است                        کاسه ی صبر ز هجــــــر تو به پایان آمد

روز میلاد تو فــــــرخنده بود بر همه گی                       خیر مقــــــــــــــدم به تو از قادر منان آمد

مژده ای شیعۀ اثنا عشـــــــری، باز ز نو                       به تن خـســــته و افسرده ی ما ، جان آمد

چــــــند نالی ز پریشانی و بدبختی خویش                       شــــادمان باش و زجا خیز که درمان آمد

شکوه از بی سر و سامانی خود نیز مکن                      که ز الطـــــــــــاف خدا کار به سامان آمد

دگر اندیشه مکن،  از ستـــــــم و کید عدو                       تکیه بر لطف خــــــدا کن، که نگهبان آمد

فارغ از حمـلۀ گرگ است و ندارد خوفی                       رمه یی را کـه به سر سایه ی چوپان آمد

دوری از ساحــت او باعث خسران گردد                       قرب او موجب آمرزش و غـُــــفــران آمد

شاد و خرسند از آنیم کــــــه امروز شهی                       پیِ خونخواهیِ شاهنشــــــۀ عطـــشان آمد

"پیروی" بر سرِخوان کــرمش آمد وگفت

که: گــــدایی به سرِ سُفــره ی سلطان آمد