نجوای غربت

السّلامُ عَلَیکَ یَا اَباَ عَبدِاللهِ وَ ابنَ رَسُولِ الله "ص"

عاشورا بر شما پیروان عشق تسلیت باد!

تکبیر عشق

مخمس بر غزل نصرالله مردانی

بسکه درکامم چکیده، قطـــره یی از شیر عشق               فُرصتی خواهم ز مجــلس، تا کنم تَعبیر عشق

با نوای نینـــــوایی، می کــــــــنم تفسیر عشق               "از فــراز قله ی اندیشـــــــــــه آمد ، پیر عشق

تا به رقص آرد زمین، از ناله ی شبگــیر عشق"

خوش بود آن در کـه رخشد در صـــدف والا گهر               هــــــرکسی را،  کـَـی بود تاب و توان کآید به در

زیب عشق است آن دل شیدا که باشد پُر شرر               "با نگاه آفـــــــــــتـاب آلــوده ، آمـــد چون سحر

تا بر افـــــــــــــــروزد چراغِ روز، با تدبیر عشق"

همچـــــــــو موسای کلیم آمد ز طرف کـوه طور               یا کـــــه چون عیـسی نهاده پای اندر نفـخ صور؟ 

چون سلیمان؛ را نظـــــــر زیباست اندر حال مور               "در پگاهِ سبز مــــی آید، زِ میـــــــــــدان گاه نور

سبز پوش عرصه ی اندیشه با شمشیر عشق"

آمد اندر کــــــــــــــــــــــــربلا مردانه بهر  انقلاب               ترس کـَـی بود از یزیدش ؟ صــدق بودش انتخاب

نور ماهش بین؛ چسان جلـــوه نماید بی حجاب!               "تا زهفت اقلــــــــــیم گردون، بگذرد چون آفتاب

بر سمند آسمــــــــــان پیما، بر آمد میر عشق"

بهرحفظ دین حـــــق، بر روی مرگ خندید ، رفت               بهر جانبـــــــــازیِ حـــــق آنشاه با تمجید، رفت

کی توان؟ با پیر عــــــــاقل مرگ را بگــزید، رفت               "می توان با پای دل تا قلــــه ی خـــورشید رفت

با ستیــــــــغ آسمان؛  زد با ملـک تکبیر عشق"

زندگی گــــــــــر مسـتقل باشد، سزاوار ثناست               زیرِ بارِ ظلم و طـــغیان، زنده گی کردن خطاست

درد  عشق اندر تمـــــــام زندگی؛  دارالبقاست               "نقطه ی پرکار هستــــی آخرین دورش فناست

دورپایانی ندارد، مهـــــــــــر عالمگـــــیر عشق"

آن که میخواند؛  نماز ظــــــــــهر،  اندر چتـر ظِل               لاله در گلخـــــــــانه ی آزاده گی،  چـیند بـه گِل

ساقی پیمانه ی توحــــــــــــــــید را باشد رحل                "آتش ازسرچشمه ی خـورشید،میجوشد به دِل

هرکـــــــــــه بر آئینۀ جان، بنگرد تصویر عشق"

روز عاشورا بر آمــــــــــد، چــون زمشرق آفتاب               بهر طــاعت شد شۀ دین سـوی خالق در شتاب

العطـش گویان؛  همــــــــــــه طفلانِ آلِ بوتراب               "خــواب دیدم شب فـــروزان اسـت از نورِ شهاب

درکمان کهکـشان سوزان، هـــزاران تیر عشق"

با نگاه غور،  بنگــــــــر،  ای گــــــــــروه مومنان               با سرور و باشعـــف باشد،  جمـــــــال شاه مان

می رود بر ســوی دشــمن ، یکـــــه و تنها میان               "آسمان شد صـــد دهان ، فــــــریاد بر بام زمان

کز کـدامین سـو بر آمد ، کوکـب تقـــدیر عشق"

باشد آن شمـــع و چـَـراغ خاندانِ مصطفی "ص"               رهبر دین خـــــــــــــــــــــــــدا و خامس آل عبا

نام او باشـد حسین(ع)، بابش علیِ مرتضی(ع)               فاطمـه(ع) مامـش بود، اخ بزرگش مجتبی (ع)

دین حـق اثبـات شد از خــون بی تقصیر عشق              

"آمــد از قــــــــوم مخالف،  سوی آن فخـرِ اُمَم               بر وجودی چـون گـُلش کردند، بس ظلم و ستم

ناخـــــــــــدای موج خون در کشتی گرداب غم                شسته روی او بشد از خـــــون حلقش دم بدم

روی خاک کــــــــــــــــربلا افتاد آخر میر عشق

کشته شد؛  فــرزند زهــــــرا و امیر مؤمنان "ع"               دین حــــــق پاینده شد ازفیـض خونش در جهان

"سائسا"  بانگــــــــی بر آمد از سر تیغ و سنان              "هر هُــمایی از کلام عشق، موجی خون فشان

درکتاب سرخ دل، من خـوانده ام تفسیرعشق"

12 و 13 – 11 – 1384 مطابق به 2 محرم 1427

چنداول، کابل