آشنای ما
دوستان عزیز سلام و ممنون از حضور پر مهرتان در این وبکده!
دقیقاً سه روز پیش، دوست خوبم آقای فایز عزیز پیامی برایم نوشتند که حاوی شعر زیبایی بود و من هم تصمیم گرفتم تا در مقابل این همه ذره نوازی های شان، چند بیتی بنویسم و یکجا با شعر زیبای آن بزرگوار با شما عزیزان در صفحه ی حدیث عشق شریک سازم که اینک به خاطر قدردانی هرچه بیشتر احساسات این عزیز، شعر زیبایش را با شما عزیزان در اینجا شریک می سازم:
به روایت گر حدیث عشق
سر می زند به کوچـــه ی ما آشنایِ ما گم کرده است مگرتو بگو نقش پایِ ما؟
با آنکه شب شنـــیده از این دردِ زندگی واگویه هـــــــای تلخِ غمی در صدایِ ما
آی آشنا، به نقش قــــدمهات دلخوشم آیا میانِ سیـــــنه ی تو هست جایِ ما؟
آری و نه، تو هــــــرچه بگویی میانِ دل جای تو هست، بحال من اما که وایِ ما
محمد اسحق فایز
کابل؛ 7ثور 1389
آشنای ما
تقدیم به عزیزی که در "کوچه های آشنا" می سراید:
باز آمـــــــــدم به کوچه ات ای آشنای ما با یک بغــل محبت و عشق و صفای ما
زیباست نقش دست تو در "دفــتر حدیث" بازآ ! بیــــا و ساز کن ای هم صدای ما
ما تشنگان چشمه ی احساس و معرفت هر بیت شعــــــــــر نغز تو آب بقای ما
آری درون سیــــــنه ی ما هست جای تو برچشم خیره،خاک قدومت؛ شفای ما
آی آشنا بیا کــــــــــــه دوتایی صدا زنیم: نابود باد هـــــــــرچه که درد و بلای ما
بگذار "سائس" این غزلم را به حال خویش
خط خط مکن ز دفــــــتر خود قصه های ما
۱۰- ۲- ۱۳۸۹ / ۳۰- ۴- ۲۰۱۰
مالمو؛ سویدن
درود مهربان!