نجوای غربت

تکبیر عشق

(مخمس بر غزل نصرالله مردانی)

بسکه درکامم چکیده، قطره یی ازشیرعشق      فُرصتی خواهم ز مجــــــلس، تا کنم تَعبیر عشق

با نوای نینـــــوایی، می کــــنم تفسیر عشق      "از فــراز قله ی اندیشـــــــــــــه آمد ، پیر عشق

تا به رقص آرد زمین، ازناله ی شبگیر عشق"

خوش بود آن در که رخشد در صـدف والا گهر      هــــــرکسی را،  کـَـی بود تاب و توان کآید به در

زیب عشق است آن دلِ شیدا که باشدپُرشرر      "با نگاه آفـــــــــــتـاب آلــوده ، آمـــد چون سحر

تا بر افـــــــــــروزد چراغِ روز، با تدبیر عشق"

همچـــــو موسای کلیم آمد ز طرف کـوه طور      یا کـــــه چون عیـسی نهاده پای اندر نفـخ صور؟ 

چون سلیمان؛ را نظـــر زیباست اندر حال مور      "در پگاهِ سبز مــــی آید، زِ میــــــــــدان گاه نور

سبزپوش عرصه ی اندیشه باشمشیرعشق"

آمد اندر کــــــــــــــــــــربلا مردانه بهر  انقلاب      ترس کـَـی بود از یزیدش ؟ صـدق بودش انتخاب

نور ماهش بین؛ چسان جلـوه نماید بی حجاب!      "تا زهفت اقلـــــــــیم گردون، بگذرد چون آفتاب

بر سمند آسمـــــــان پیما، بر آمد میر عشق"

بهرحفظ دین حــق، بر روی مرگ خندید ، رفت      بهر جانبــــــــــازیِ حـــــق آنشاه با تمجید، رفت

کی توان؟ با پیر عــــــقل مرگ را بگــزید، رفت      "می توان با پای دل تا قلــــــه ی خـــورشید رفت

با ستیــــغ آسمان؛  زد با ملــک تکبیر عشق"

زندگی گـــــــر مسـتقل باشد، سزاوار ثناست      زیرِ بارِ ظلــم و طـــغیان، زنده گی کردن خطاست

درد  عشق اندر تمـــــام زندگی؛  دارالبقاست      "نقطه ی پرکار هستــــی آخـــرین دورش فناست

دورپایانی ندارد، مهــــــر عالمگـــــیر عشق"

آن که میخواند؛  نماز ظــــــــهر،  زیر چتـر ظِل      لاله در گلخـــــــــــانه ی آزاده گی،  چـیند بـه گِل

ساقی پیمانه ی توحــــــــــــــید را باشد رحل       "آتش ازسرچشمه ی خــــورشید،میجوشد به دِل

هرکـــــــه بر آئینۀ جان، بنگرد تصویر عشق"

روز عاشورا بر آمــــــــد، چـون زمشرق آفتاب      بهر طــاعت شد شـــــۀ دین سـوی خالق در شتاب

العطـش گویان؛  همـــــــــه طفلانِ آلِ بوتراب      "خــواب دیدم شب فـــروزان اسـت از نورِ شهاب

درکمان کهکشان سوزان، هزاران تیر عشق"

با دو چـــشم خویش بینید ای گــــروه مومنان      با سرور و باشعــــف باشد،  جمــــــــال شاه مان

می رود بر ســوی دشــمن ، یکـه و تنها میان      "آسمان شد صــــد دهان ، فـــــــریاد بر بام زمان

کز کدامین سـو بر آمد ، کوکب تقــدیر عشق"

باشد آن شمـع و چراغ خاندانِ مصطفی "ص"      رهبر دین خـــــــــــــــــــــــــدا و خامس آل عبا

نام او باشدحسین(ع) بابش علیِ مرتضی(ع)      فاطمـه(ع) مامـــــش بود، اخّ بزرگش مجتبی (ع)

دین حـق اثبـات شد از خون بی تقصیر عشق              

"آمــد از قــــــوم مخالف،  سوی آن فخـرِ اُمَم      بر وجودی چـــــون گـلش کردند، بس ظلم و ستم

ناخـــــــــدای موج خون در کشتی گرداب غم       شسته روی او بشد از خــــــــــون حلقش دم بدم

روی خاک کــــــــــــــربلا افتاد آخر میر عشق

کشته شد؛  فــرزند زهـــرا و امیر مؤمنان "ع"      دین حــــــق پاینده شد ازفیـض خونش در جهان

"سائسا"  بانگــــــی بر آمد از سر تیغ و سنان     "هر هُـــــــمایی از کلام عشق، موجی خون فشان

درکتاب سرخ دل، من خـوانده ام تفسیرعشق"

12 و 13 – 11 – 1384 مطابق به 2 محرم 1427

چنداول، کابل

شام غریبان

بار دیگــر ماهِ غــــــم، ماهِ مُـحـــــــــــــرم آمده      دوســــــــــــــتان را سر به سر، ایام مــاتم آمده

باز خــونین اشک غــــم، از چـــشم آدم آمده      در دلِ هــــــــــــــــر یک دمادم ، شورِ عالم آمده

آری آری! شورِ عالــــــــــم ، ماندگارِ زینب است

آسمان روی زمـــین باران غــــم باریده است      گنبد مینا چــــــــو من ازغم سیه پوشیده است

 خرقۀ عالم سیاهی سر به سربگزیده است      روی اعدا،هم سیه،چون تار ِشب گردیده است

آری آری! این سـیــــــــــاهی یادگارِ زینب است

سینه زن! بر سیـــــــــــنه زن! ایام ماتم آمده      ماهِ غــــــــــــــــم بر نوح و بر ادریس و آدم آمده

اشک افشان جـمله ی مسکین و حاتم آمده      ماهِ جانبازیِ نورِ چـــــــــــــــــشمِ خاتم"1"  آمده

آری آری! بر شهـــــــادت شهـسوارِ زینب است

باغـــــــــــــــبانِ باغِ ایثار و وفــــا و باغ عشق      در زمینِ کـــــــــربلا ، خــــوناب داده  راغ عشق

باخود هفـــتادو دو گل آورده از گلباغ عشق      هر گلی دارد به دل شوری عجب ازداغ عشق

آری آری! این حـــسین خود گلعذارِ زینب است

درسِ عبرت می دهـد اصغر به پیر و نوجوان      کودک ششماهه را زیبد چـــــــنین تیر و کمان؟

حضرتِ عــباس را بنگــر که مَشکـی بر دهان      ساقــــــیِ لب تشـــنه را باید چنین باشد نشان

آری آری! گفـــــــــتن ِ "عباس"  کارِ زینب است

اکبر و قاسم؛  دو گل از بوســــــتانِ مرتضی      آن یکــــــی پور حسـین و دیگـــــرش از مجتبی

لیلی و ام البنین بر سر زند دست عـــــــــــزا      هر یکــــی درگوشه یی مشغول نعت مصطفی

آری آری!  هـــــــر یکی از جان، نثار زینب است

امشب است شام غـریبان،یاقیامت میشود؟      خاندان مصطفــــــی را بین چه حالت می شود

یا علـــــــی! زین بیشتر آیا رذالت می شود؟      تیر ملعـــــــــون بر گلوی شیر خوارت می شود

آری آری! شیرخواری"2"، غمگسارِ زینب است

سائسابس کن که امشب عرش لرزان میشود      وانچه در عرش و زمین است بازگریان میشود

در شب شام غـــریبان سینه سوزان میشود      جـــــان ودل در ماتم او سخت بریان می شود

آری آری! سوگــــــــــــواری در کنار زینب است

۲۹- ۱۰ - ۱۳۸۶ / ۱۹- ۱- ۲۰۰۸ 

برابر با دهم محرم الحرام 1429 چــــــنداول، کابل

چشم منتظر

بيا ! به حـالِ دلِ غمگـــــــــــــــسار، گريه کنیم     به آه و نالــــــــــه ی طـفــــلانِ زار ، گریه کنیم

به آن رخي که نه خـوابي به چشم نرگس او      به نالـــــــــه یِ دلِ شب زنـده دار ، گريه کنيم

به عاشقـــي که ز شب تاسـحــر  براي وصال      ربوده خــــــــواب زچــــشم خمـــار، گريه کنيم

بيا! کـه گـــــريه  به دلـهـــــــــاي نا توان بکنيم      بيا! ز درد و  غـــم  بيـــــــــــــشمار  گريه کنیم

به آن گلی که به چشمش خلـیده، خار فراق      بيا ! به چــشم و رخ گلـعـُــــــــــذار  گريه کنيم

بيا ! به خـونِ گلويي که تشــنه گشته شهيد      چو از وطـن شده مهجـــور و خوار، گريه کنيم

بيا! که ياد بيامد مـــــــــرا چـــــــــــو روز شمار      زکــرده هاي جهــــــــــــــولانه ،  زار گريه کنیم

بيا ! زجــــــور خـزان «سائسا» تـــو اشک بريز       چــــــــــو عــــــــندليب  به ياد بهار، گريه کنيم

به چشـــــــم منتظِر  منتـظـَــــر براي ظهــــــور

به ديده هـــــــــاي پر از انتـــــــــظار گريه کنيم

01.   12. 1383 / 21. 2. 2008

چنداول، کابل