نجوای غربت

وَ مَــــا اَدرَاکَ مَا لَیلَةُ القَدر ؟

فرار رسیدن ایام شهادت جانگداز حضرت مولی الموحدین ، امیر المومنین، قائد الغر المحجلین، اسد الله الغالب، غالب کل غالب، علی بن ابی طاللب "ع" را به کافۀ مسلمین جهان، بویژه برای ملت مسلمان و شهیدپرور افغانستان و بالخصوص برای شما دوستان و عزیزان تسلیت عرض میکنم. امیدوارم که طاعات و عبادات شما عزیزان درین ماه مبارک مورد قبول درگاه حق قرار گرفته و اجرتان با ولی خدا باد!!! 

شهید محراب

باز در عرش برین بانگ غــــــــــــــــم و زاری شد           دوستان را به جــــــــگر زخـــــم الم، کاری شد

در فلک، خــــونِ دل، از چشم ملـک جاری شـد            چـــــــــرخ، از خون افــــق، یکسره گلناری شد

کشتی دهـــــــــــــر ازین غصّــه به گـرداب افتاد

که علی غرقه به خون گشت و به مـحراب افتاد

چهره ی  مهـــــــر جــــــــهــانتاب، سیه فام آمد           روز روشن به نظــــــــــــــــر، تیره تر از شام آمد

امد ایام غــــــــــــــــــــــــم و عیش به انجام آمد           بانگ جبــــــــــــــرئیل ز عــــرش از بر اعلام آمد

که به شمـشیر جفــــــــــا سرور دیـن را کشتند

مرتضــــی مرشــــد جــــبرئیل امـین را کـــشتند

زینب زار چـــــو این ناله ی جانســـــــــــوز شنید             به تن از پنجــه ی غـــــم پیرهــــــــن صبر درید

سوی بالین حــــســین و حسن از غـــــم بدوید             گفت خیزید کــه شـــد شام به ما صبح سپید

از فلک، نالــــه به آواز جلــــــــــــــی می شنوم

از ملائک؛ خــــــــــبر قتل عـلــــــــی می شنوم

آن دو شهــــزاده به هم دیده وغمـــــناک شدند            خاک کردند به سر، جامـه ی جــان چاک زدند

آتش از آه جگـــــــــــــــــــــر، بر دل افـــلاک زدند            سوی محـــــــــــــراب قدم با دل غمـناک زدند

در محــــــــــــــراب بدیدند که خـــــــــــم گـردیده

مرتضی، کــشـــته ی شمشیر ستم گــــردیده

اندرآن دم تن آن خـــــســــــــــرو بی تاب و توان           هـــردو برداشته ، گشـتند ســـــــوی خانه روان

چون به نزدیک رســـــــــیدند ، علی کــرد بیان:            بگـــــــــــذارید شوم، خود ، به سوی خانه روان

کـــــــــس مــــبادا به ره خانه ز من پیش افتــد

کــــــــه دل زینب ام از غصه به تشویش افـــتد

گشـت در خـانه چو جان بدن بی  جـــــــــان را              خـواستندی به عـــلاجش حسـنین نعـــمان را

دید نعمان چـو سر سرور انس و جــــــــــــان را              زد به سردست و برون کـــــــرد ز دل افغان را

گفت کاین زخم که ظاهر شده بیدرمان است

شۀ دین یکشب دیگـــر به شما مهمان است

زین سخن در حرم افـــــــــتاد فغــان در حــرمین            حسن از شدت غم ریخت فــرو خون ز دوعین

زینب زار برآورد ز دل شیــــــــــــــــــــون و شیـن          اشک غم خواست که، جـاری شود ازچشمِ حسین

چشم بگـــشاد شـــۀ دین و برویش نگریست

چشم گـریان حسین دید و به یکباره گریست

گفت کای سبـــطِ پدر اشک میفــشان ز بصـــر                 که برای تو مرا خــــــــــــون رود از دیده ی تر

نیست یک زخم مرا بیش ز شمشـیر به ســـر                  لیک در کرب و بلا چــــــــون بنمایی تو سـفر

پیکـــــر پاک تو صـــــــد پاره ز شمشیر شـود

سینه ات در دم شمـشـــیر هــدف تیر شـود

. . .

"جودی" از غـم نه همین دیده ی گریان دارد

زین الم ناله کــــــــــــند تا به بدن جــان دارد

شعر از حضرت "جودی"