قطره ای خونم،  کــــه در چنگ شراب افتاده ام            جام میگونم که از مستی ناب افــــــــــــتاده ام

می زنم هر جا قدم اندر هوای کــــــوی دوست            خشک لب مانند امواج ســـــــــــــراب آفتاده ام

بسکه دارم رمز عشق و عاشقـی در سینه ام            همچو مکتوبم؛ به دست شیـخ وشاب افتاده ام

چون زنم لاف انالحـــــــــق را به گوش عاشقان            همچو منصــــــــــــورم که در دار طناب افتاده ام

نیستم غـــواص، لیــک، اندر خـــــیال عشق او            برگ پاییزم،  که در امـــــــــــــــواج  آب افتاده ام

در هـــــــــــوای وصف آن خــــال لبش اندر کتاب            نقـــــــــطه ام، اندر میـــان هـــر کتاب افتاده ام

من چو می دانم که کوی وصل دلبر در کجاست

زین سبب "سائس" به دل های کباب افتاده ام

20. 10 . 1383 / 10. 1. 2005

چنداول، کابل

برگ پائیزم که در چنگال آب افتاده ام