بيا ! به حـالِ دلِ غمگـــــــــــــــسار، گريه کنیم              به آه و نالــــــــــه ی طـفــــلانِ زار ، گریه کنیم

به آن رخي کــه نه خوابي به چـشم نرگس او               به نالـــــــــه یِ دلِ شب زنـده دار ، گريه کنيم

به عاشقـــي که ز شب تاسـحـــر  براي وصال               ربوده خــــــــواب زچــــشم خمـــار، گريه کنيم

بيا! کـه گـــــريه  به دلـهـــــــــاي نا توان بکنيم               بيا! ز درد و  غـــم  بيـــــــــــــشمار  گريه کنیم

به آن رخي که به چشمش خلیده، خار فر اق               بيا ! به چــشم و رخ گلـعـُــــــــــذار  گريه کنيم

بيا ! به خـونِ گلويي که تشـــنه گشته شهيد               چو از وطـن شده مهجـــــور و خوار، گريه کنيم

بيا! که ياد بيامد مـــــــــرا چـــــــــــو روز شمار               زکــرده هاي جهــــــــــــــولانه ،  زار گريه کنیم

بيا ! زجــــــور خـزان «سائسا» تـــو اشک بريز                چــــــــــو عـــــــندليب  به ياد بهار، گريه کنيم

به چشـــــــم منتظِر  منتـظـَــــر براي ظهــــــور

به ديده هـــــــــاي پر از انتـــــــــظار گريه کنيم

01.   12. 1383 / 21. 2. 2008

چنداول، کابل

بیا به چشم پر از انتظار گریه کنیم!!!