اي کـــه ترا بزير پا چشـم مـن است همنـشين               تاکـه به چشم من رسد خـاک رهِ تو؛ سرمه گين

من که هميشه غم خورم در هـمه زندگانی ام                ليک غم دو چـــشـم تو بوده همــــيشه بهـترين

فکروهوای عشق تو، همدم دل به صبح وشام                ای به فــداي عشـــــق تو ناله ی این دل غمین

داده مــــــــــــرا دو ابرويت درس محبت و  وفا                ليـــــک ترا بــــداده اند: درس جـــــفـا  معلمين!

لعل شکرفشان تو ازچه خموش گشته است؟                جـــــرعه ی مــي بده مرا از لب لعـل و آتـشين

هـــــرچــــه زنم براي تو  لاف محبـــت و وفــا                  هيچ نپرسدم که چـون؟ سخـت دلي بود چنین

از تو کنم شکایتی  نزد  خـداي عالمــــــــــــین                 تا بنمایدی به دل حکـــــــــــم و قضاوتی متین

ناله بکن تو "سائسا"، ناله ی سخـت وآتشین

تا کـه ز نالـه ی دلت، ســـــوز کـــند دل حزین

10. 10. 1383 / 30. 12. 2004

چنداول، کابل

داده مرا دو ابرویت درس محبت و وفا لیک ترا بداده اند درس جفا معلمین