نجوای غربت

دوستان عزیز سلام!

گویند که در اسلام روز جمعه؛ عید مؤمنان است و شب جمعه؛ شب عید است، پس نعت زیرین را به عنوان هدیه ی عیدی برای شما دوستان و عزیزان مؤمن و مسلمان تقدیم میکنم که امیدوارم مورد پذیرش شما عزیزان قرار بگیرد و در حق این حقیر فقیر دعای نیک مرحمت فرمائید. البته قابل یادآوریست که از نظریات ارزشمند، انتقادات سالم  و پیشنهادات گرانبهای شما دوستان و عزیزان جهت بهبودی وبلاگ و بهتر شدن سروده های این ناتوان، به آغوش باز استقبال میگردد. به امید موفقیت های چشمگیر یکایک تان، اینک شما را به خواندن نعت شریف حضرت والای ختم مرتبت و  منجی عالم بشریت دعوت میکنم:

محور هستی

ای که هستی فخر خلـقت، خاتم پیغمــبران                     از وجـــــــودِ تو، تجلـی یافته، کـــون و مـکان

علت غایی موجـــــــــودات و سِرّ کاف و نون                     آفرینش را سبب از خــلـــقـت عـصــر و زمان

محورِ هستیِ انس و جـــــن، امیر تاجـــــدار                     احمد ومحمـــــود، ابوالقاسـم، انیس مؤمنان

سیّد وســــردار عالم، زینتِ عـــــرشِ خــــدا                     پادشاهِ خـســــروان و یاورِ مُسـتضـــــعَـفان

حامیِ دینِ خــــــدا و مُجریِ احکـــامِ شـرع                      شافعِ روزِ جـــــــــزا و رهبـرِ خلقِ جِــــــهان

نورِ چشــــمِ آدم و حَـــوّا و ادریس و  خلـیل                      انبیاء و اولــــیاء، باشـــــــــد   ترا آشفته گان

دین حق،کامل شد ازفیض وجودت، مرحـبا!                       در صفـــــــات تـو، بوَد «لولاک» از رَبِّ  جهان

آیتِ لطـــــفِ خــــدا و مظهرِ  فیــــضِ وجود                      ازتو باشد؛ رحمــــــتِ حق، برهمه دلها روان

زینتِ وردِ زبان باشــــــــد پس از نامِ خـــــدا                       نامِ تو، ای یاور دلــــــداده گان وخســته گان

باب فیـــــض تو؛ بوَد دارالشّـِـــفایِ درد هــا                       زین سبب جمــــله طبیبان، بر درت ازچاکران

عرشیان ازحلقـــــــه برگوشانِ درگاه تو اند                        بر درت باشد خـجل، شاهانِ ملک و افسران

رو به درگاه تو آرم، خســــــروا ! نیمی نظر                        کن، به حـال زار مــن، باشــم ترا، از نوکران

غرقِ عَصیان وگناهم، معصیت ازحدگذشت                          گر نگردی شافع ام، باشـد سیه رویم،چسان؟

الغیاث! ای آنکه جـز تو کس ندارم، الغیاث!                        چـــون بهار من گــذشت و می وَزَد بادِ خزان

رویِ خودبنما ودستم گیر ولطفی کن شها!                         روسیاه و مذنب وعــاصی شدم، هـم ناتوان

با همه عَجـــــز ونیاز وجُرم وعَصیان وخطا                         "سائس" از درگاهِ تو، دارد امـــــــیدِ بیکـران

کِش به نزد حضرت حق از سر لطف و کرم

شافعِ عَصــــــیان او، باشی به روز امتحان

23. 9. 1384 / 13. 12. 2004

چنداول، کابل