ویرانه ی دل
در ازل تا دیدمت، خـــــود را، ز خود نشناختم در هـُمـــــــــــان دیدار اول دین و دل را باختم
روی خوبت تا بدیدم،خشت مهـــــرت رابه دل سر به سر بنهـادم و با شوق قصری ساختم
جــز تو دلداری نديدم، همنشين قصر عشق زان سبب غیــــــر ترا از دل برون انداخــــتم
چـــون تو بودي دم بدم اندر تمــــام خاطــرم زین جهت درعشق تو سر تا به پا بگـــداختم
لیک اندر دوری ات، کـوتاه شد عُمــرم چنان همچو "وامق" گوئیا در عهــــد "عـذرا" آختـم
سوخـتم تاساختم از عشــق تو این کلبه را زان سبب شـادم که اینک بی جهـت نگداختم
با وجـود گنج مهــــــــــــر دلبر شیرین کلام آری بر اعــــــــــــمار این ویرانه ی دل تاختم
چونکه کاخ دل مزین شدبه عشق و مهر تو از همان دم قــدر عشق و دوستی بشناختم
ساختــــم اين خانه را بهــــــــر وصـال دلبــــرم
«سائسم» در عشق و مهجوری چنین بنواختم
22. 10. 1383 / 12. 1. 2005
درود مهربان!